Η κυβέρνηση των Νεοτούρκων του Εμβέρ και του Ταλαάτ είναι ένοχη για τα γεγονότα των εκτοπίσεων και των σφαγών της πρώτης φάσης της ποντιακής γενοκτονίας και η κεμαλική εθνοσυνέλευση και κυβέρνηση για την περίοδο από το 1919 μέχρι το 1923.

Οι νεοτουρκικές και κεμαλικές Αρχές όχι απλά παρότρυναν τις τουρκικές φανατικές μάζες, το στρατό και τους τσέτες, αλλά προσχεδίασαν και συμμετείχαν στην γενοκτονία. Οι διαταγές για τους εκτοπισμούς στο Κουρδιστάν και την Συρία των Ποντιακών πληθυσμών είτε με τη μορφή κυβερνητικών αποφάσεων είτε νομοσχεδίων της «εθνοσυνεύλευσης», όπως η 1041της 12ης Ιουνίου 1921, η 941 της 16ης Ιουνίου του ίδιου έτους, έχουν την υπογραφή των υπουργών αλλά και του ίδιου του Κεμάλ. Οι θηριωδίες και οι βαρβαρότητες του προκατόχου του ΄Αϊχμαν Τοπάλ Οσμάν κλιμακώνονται και εκτελούνται κατόπιν διαταγής του αρχηγού του κεμαλικού στρατού Νουρεντίν Πασά, του μετέπειτα σφαγέα του Ελληνισμού της Σμύρνης και προσωπικού δήμιου του Αρχιεπίσκοπου Σμύρνης Χρυσόστομου.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι οι σφαγές των Ποντίων δεν ήταν αποτέλεσμα εξάρσεων του εθνικού ή του θρησκευτικού φανατισμού ανεξέλεγκτων τουρκικών μαζών, αλλά μια συστηματικά προετοιμασμένη και προσχεδιασμένη ποντιακή γενοκτονία από τις νεοτουρκικές και τις κεμαλικές Αρχές. Την περίοδο 1916-1923 350.000 Πόντιοι σε ένα συνολικό πληθυσμό 750.000 κατοίκων εξοντώθηκαν διαμέσου μιας πολιτικής διώξεων, εκτοπίσεων και σφαγών.

Επρόκειτο για τη δεύτερη πετυχημένη αλλά λησμονημένη από τους νόμους της ανθρωπότητας γενοκτονία του αιώνα μας.